EĞİTİM YANLIŞLIKLARI

 

                Her ana babanın istediği şüphesiz çocuğuna iyi bir gelecek

            sağlamaktır. Onun geleceğinin mutlu olması için katlanamayacağımız

            göze alamayacağımız zorluk yoktur. Bir anlamda çocuklarımız

            yaşamamızın amacını teşkil ederler. Ancak çocuğumuzun iyi yetişmesi

            ve iyi istikbale ulaşması için bu duygu ve düşünce, katlanılan

            fedakarlıklar yeterli değildir.

            Çocuğu iyi yetişmesini sağlamanın, onu mutlu yarınlara hazırlamanın,

            başarılı çalışkan ve iyi bir vatandaş olmasını temin etmenin ilk ve

            en esaslı şartı hiç şüphesiz ki iyi bir ana baba olmalıdır.

           

            Nasıl ki her sanatkar şekil verdiği ham maddeyi bütün özellikleri

            ile tanımak zorunda ise çocuk eğitimiyle meşgul olan her görevli de

            aynı şekilde onların hammaddesi durumundaki çocuğu tanımak

            zorundadır. İyi anne baba ancak çocuğu tanımak, sevmek ve anlamakla

            mümkündür. Çocuğunu gerçekten sevmeli, onun karşısında sabırlı

            olmalı, onu anlayışla eğitmeli ona hayatını her anlamda düzen içinde

            yürütmesini öğretebilmeli, hayattaki çeşitli problemlere göğüs

            germesini öğretebilmeli ve de ona iyi bir örnek olabilmeli.

           

            Yukarıda sayılan sebepler mevcut olmadığı ve çocukların ve her

            şeyleri sağlandığı halde çocuk hala tembel ve problemli ise bunun

            sebeplerini ana babalar kendi davranışlarında bunu aramalıdır.

            Beden ve zihin yapısı sağlam ve sıhhatli olan çocuklardaki

            başarısızlık sebebi ana babanın tutumundan ve aile fertleriyle olan

            ilişkilerinden ileri gelmektedir. Evinde rahat olmayan ana baba ve

            kardeşleriyle anlaşamayan iyi geçinemeyen çocuk okul hayatına da

            uyum sağlayamaz, derslerine gerektiği gibi çalışamaz. Arkadaşları ve

            öğretmenleri ile iyi ilişkiler kuramaz.

           

            Ana baba, öğretmen ve nihayet arkadaşları ile iyi ilişkiler

            kuramayan bir çocuğun okuldan soğuyacağı ve dolayısı ile derslerine

            çalışmayacağı doğaldır. Çocuğun sevgi ve şevkate olan ihtiyacı ve

            doyumu yaşamasına büyük rol oynayan diğer maddi ihtiyaçları kadar

            önemlidir. Ana ve babasının sevgi, şevkatine doyan bir çocuk

            kendisini güven içinde hissedecektir. Bu duygu çocuğun fikri

            enerjisini bir noktada toplamasını sağlayacaktır. Bu suretle okul

            hayatında başarılı olacaktır.

           

            Ailede ana babanın önemle üzerinde duracağı ve dikkat edeceği diğer

            bir hususta çocuklar arasında ayrım yapmamak sevgi şevkat ve

            ilgilerini eşit olarak dağıtmaktır. Kardeşler arasından birinin

            diğerinden daha az sevildiğine şüphe duyulması onun ruhi ve fikri

            hayatında karışıklıklar meydana getirecek bu suretle okuldaki

            başarısı da olumsuz yönde etkilenecektir.

            Ana baba tarafından kardeşler arasında mukayese yapılması ne kadar

            yanlışsa başarılı olan tanıdık diğer çocukları örnek göstererek

            kendi çocuğunun da öyle olmasını istemek o kadar hatalıdır.

           

            Bu yanlışlık maalesef okullarda bazı öğretmenler tarafından da

            yapılagelmektedir. Başarısız olan bir çocuk, çalışkan ve başarılı

            olan diğer çocuklarla mukayese edilmektedir. Başarılı öğrencilere

            zeki çocuk demek yerine talihli çocuk demek daha isabetli olur.

            Başarısız çocuk içinde geri zekalı yerine talihsiz demek daha

            doğrudur. Nitekim başarılı çocukların hepsi zeka bakımından üstün

            değildirler. Sadece zekalarından gerektiği gibi faydalanma imkanı

            bulabilmişlerdir.

           

            Öğrenci başarısına olumsuz yönde etki eden diğer bir faktörde ailede

            tahsile gereken önemin verilmemesidir. Bazı aileler hayatta başarıyı

            fazla kazanç sağlama şeklinde kabul ederler. Okumuş tahsil yapmış

            bir devlet memuru olmuş bir kimsenin aldığı parayı az bulur, maddi

            yetersizliklerini tahsilin aleyhine dile getirirler. Ana babanın bu

            kanaatleri ve tutumu çocukların tahsil yapmaya karşı tavrını

            etkiler. Bu suretle çocuk ders çalışmayı, okulda başarı elde etmeyi

            gereksiz görür.

           

            Aile tahsil aleyhine tavır takınmaktan kaçınmalıdır. Aksine olarak

            tahsil görmüş insanın sosyal hayattaki seçkin yerini göstermeli ve

            teşkil etmelidir.

           

            Yine başka bir sebepte çocuğun yanında öğretmeni hakkında kötüleyici

            öğretmen aleyhinde sözler sarf edilmemelidir. Çünkü çocuğun gözünde

            öğretmen örnek kişi her şeyi bilir gözüyle görmektedir. Ana baba

            öğretmeni kötüleyici bir tutum içine girerek çocuktaki bu duygu ve

            düşünceyi yıkıcı tutum yine çocuğu başarısızlığa itecektir.